Yıl 1984...
Delfina artık çok mutludur...Almanya'dan kesin dönüş yapan ailesiyledir her an...Küçük kız kardeşinin mamasını yedirmenin,erkek kardeşlerine ablalık yapmanın,annesinin dizinin dibinde olmanın tadını çıkarmaktadır.Babası evi yeniden restore ederken alçı ve sıvalarla oynayarak babasına yakın olmanın mutluluğu onu daha güleç yapmıştır artık...Gurbet acısı geçmiştir artık kalbinde...
Yerleşme işleri biter bitmez babasıyla İzmir Buca SSK hastanesine giderler.Almanya'da 5 yıl boyunca düzenli olarak odyo testleri yaptırdığı için endişeli de değildir.Alman odyometrist her seferinde hediyeler verir,gönlünü alır Delfina'nın "Çok başarılıydın yine Delfina,al bakalım sana oyuncak şırınga" Onlardan almayı sevdiği hediyelerden biri şırınga,diğeri çikolataydı...
Kayıtlarını yaptırıp KBB dr.un yönlendirmesiyle Odyo bölümünün kapısını tıklattılar.Delfina hemen gülümsedi uzun ve sarı saçlı hemşireye...Babasını içeriye almadı,"dışarıda bekler misiniz lütfen beyefendi" demişti kadın...
İşte canı sıkıldı kızın...
Oysa babası da yanında olsa daha mutlu olacaktı,ama kadın da haklı ya,nereden bilecekti daha 15 gün öncesine kadar gurbet kuşu olduğunu...
Neyse,delfina'yı kabine oturttu hızlı bir şekilde kulaklıkları taktı ,kapıyı da çaat diye çarpıp geçti karşısına..."ses gelince var de,ses duymazsan yok diyeceksin,tamam mı..." dedi küçük kıza,o da "peki" dedi ürkek bir tonla..3-5 denemeden sonra sesleri iyi algılayamadı delfina..."yok" ları çoğalınca nedense kadın da sinirlendi, "ses gelince "var" diyeceksin demiştim sana" ama gelmiyor ki "dediyse de inandıramadı delfina...
Test biter bitmez kadına bile bakmadan kapıya koşup babasına sarıldı...Ağladı,ağladı...Noldu kızım dedi babası, "hemşire çok bağırdı bana babacım " dedi..."dur sen bekle burada,hemen geliyorum ben" demesiyle,"gitme ne olur baba,gitme" diyerek vazgeçirdi babasını..
Ama şimdi herşey çok farklı...Son 15 yılda öyle güzel gelişmeler oldu ki Türkiye Sağlık sektöründe,asık suratlı ve dünyadan bezmiş sağlık mensubu gitti onun yerine kanatsız melekler geldi...
Geçtiğimiz ay oğluna yeni bir cihaz almak için Starkey'e gittiklerinde saatlerce kaldılar orada.Odyometrist Ahmet Bey'in yardımseverliği ve güleryüzü sayesinde yeni aldıkları cihaza , oğlu orada ve hemen alışmıştı.
"İyi ki oğlum benim küçükken yaşadıklarımı yaşamıyor " diye söylendi kendi kendine...Odyometrist önce kendi kişiliğini ölçmeli+tartmalı ki İşitme Kayıplıların kaybını sağlıklı olarak ölçebilsinler...
Bütün güleryüzlü,ilgili,samimi,yardımsever,bilgili,kültürlü odyometristlere SELAM olsun...
