İlk işitme cihazımı kullanmaya başladığımda ilkokul 5.sınıfa gidiyordum…Okula gittiğimde yaşadığım mutluluk görülmeye değerdi.Matematik dersi başlamak üzere,Mustafa öğretmen de geldi,hepimiz ayaktayız…
“Öğretmenim,bakın ne aldık” diye hemen cihazı gösterdim sıramdan…Gülümsedi,evet manasında başını salladı…Nasıl da güven ve cesaret vermişti bakışı…
Normal okullarda,normal öğrencilerle okuyup başarılı olmamın en büyük etkisi ailemdi…Daha sonra öğretmenlerim ve arkadaşlarım…Çok ama çok şanslı bir öğrenciydim,bu şansın sadece işitme kaybı yaşayan öğrencilerin değil bütün herkesin yaşamasını diliyorum…
“Ebeveynler gerçekten dikkat çeken cesaret ve sabır örnekleri
gösterebilmektedirler.Onlar çocuklarının işitme yeteneğini
yitirme gerçeği ile karşı karşıya kaldıklarında bir şeyler
yapabilme çabası içine girerler. Çocuk,işitme cihazını
takmaya başladıktan sonra,uzun ve meydan okuyucu bir
yolda ilk adımı atmışlardır” *
İşitme cihazına çok çabuk alışmıştım,uzun zamandır beklediğim bir cihaz da değildi,olsa da olur olmasa da olurdu bana göre..Ailem’in yanımda olması ve kendi azmim sayesinde seslere alışmam kolay oldu.Bu sorunu yaşayan ailelerin yapacağı en etkili şey;eğer çocuk ileri derece işitme kaybı yaşamıyorsa işitme engelliler okuluna vermemeleri gerektiğidir.
Eğer çocuk sevgiyi yaşıyorsa,hayatı göğüsleyebilecek cesarete de kavuşmuştur.
“Sevgi,çocuğa hissettirilmeli ve çocuk sevgi ile beslenmelidir.”*
* Mesude Atay
